"กูจำเป็นต้องทำเพราะกลัวว่าเพื่อนมึง..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายกลับเข้าไปในลำคอเมื่ออวัยวะการมองเห็นจับภาพสิ่งมีชีวิตในเงามืดซึ่งกำลังคลานเข่าเข้าหาได้
แรงยวบของเตียงคืออีกเครื่องยืนยันให้เซฮุนมั่นใจว่าจงอินไม่ได้รังเกียจหรือรู้สึกไม่ดี
ตรงกันข้ามริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มราวกับมีความสุขด้วยซ้ำ
ท่อนขายาวภายใต้กางเกงนอนผ้าฝ้ายอ้าออกจากกันโดยอัตโนมัติ
ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้ร่างโปร่งรู้ว่ากว้างเท่าไหร่จงอินถึงจะแทรกตัวเข้ามาได้อย่างพอดิบพอดี
คนที่ยิ้มทั้งน้ำตายกแขนสองข้างขึ้นโอบรอบลำคอหนาก่อนจะเอียงหน้ารับสัมผัสอ่อนโยนที่ร้อนแรงเรียกเหงื่อได้พร้อมกัน
เซฮุนหลงรักริมฝีปากหนานุ่มที่บดเบียดเข้าหา
หลงรักน้ำหนักตัวหนักอึ้งที่ทาบทับแทบทั้งตัว หลงรักเสียงครางเครือในลำคอ
หลงรักฝ่ามือหนาซึ่งกำลังลูบไล้หน้าอกแบนราบ
หลงรักปลายลิ้นเปียกชื้นที่ทำเขาเสียวไส้ได้ทุกการเคลื่อนไหว
และสุดท้ายที่เขาหลงรักหัวปักหัวปำคือความแข็งขืนที่แสดงถึงความต้องการของคนเหนือร่างอย่างชัดเจน
"ถ้ากลัวพวกขี้เมาจะได้ยินก็อย่าร้องเสียงดัง"
จงอินกระซิบเสียงเบาข้างกกหูหอมกรุ่นก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นยาวลงมาถึงลำคอขาวผ่อง
เขารู้ว่าเซฮุนชอบความมืดและการสนทนาระหว่างทำรัก
เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เอาใจคนที่นอนตัวอ่อนตาปรืออยู่ใต้ร่างด้วยการสนองให้เต็มสูบ
"จูบปิดปากกูไว้สิ...
โอ๊ย!" เซฮุนเผลอร้องเสียงดังเพราะจงอินกัดเนื้อเขาแรงไปหน่อย
ทว่าคนตัวขาวก็ยิ่งเชิดใบหน้าขึ้นเพื่อเปิดพื้นที่ตรงต้นคอให้ฟันคมครูดผ่านแล้วดูดดุนด้วยริมฝีปากสีน้ำผึ้งซ้ำไปซ้ำมาจนกว่ารอยเก่าจะถูกแทนที่
รับรองว่าถ้าชานยอลไม่ใช่เพื่อนสนิทของคนที่เขาห่วงความรู้สึก เขาจะลากตัวไอ้หูกางใส่เหล็กดัดฟันนั่นไปกระทืบมุมตึกให้ไส้แตก!
"..."
"เบาๆ
หน่อย"
เซฮุนอดยิ้มกว้างไม่ได้เมื่อชายหนุ่มที่แทบจะกลมกลืนกับความมืดมิดหยิบมือทั้งสองข้างของเขาไปจูบเอาใจก่อนจะเขยิบสูงขึ้นมาถึงท้องแขนด้านในแล้วดูดเข้าไปในช่องปากร้อนผ่าวจนมีเสียงดังเป๊าะของลม
"บังเอิญเป็นคนหัวรุนแรง..."
ร่างโปร่งบิดเร่าเด้งตัวขึ้นกลางอากาศเมื่อจงอินถลกชายเสื้อยืดที่เขาชอบใส่นอนไปกองชิดต้นคอ
เราเสียเวลาสบตากันครู่หนึ่งก่อนคนด้านบนจะโน้มใบหน้าลงมาสัมผัสยอดอกสีอ่อนด้วยปลายลิ้นสลับกับริมฝีปากร้ายกาจ
ตั้งแต่ครั้งแรกที่มีอะไรกันจงอินก็ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองมีหน้าอกนุ่มหยุ่นเหมือนผู้หญิง
ทั้งที่ความจริงมันแบนราบไม่ต่างจากอีกฝ่าย
บางทีเขาก็สงสัยว่าที่มันขยำขยี้แถมอ้าปากกินเข้าไปเนี่ยอร่อยมากนักใช่ไหม
ถ้าดูจากสีหน้าเคลิบเคลิ้มชวนฝันอย่างที่กำลังเป็นอยู่ก็น่าจะใช่...
"ทำไมตัวมึงหอมจังวะ"
เซฮุนไม่ถือว่าเป็นคำชม
น้ำเสียงหอบกระเส่าและปลายจมูกทู่ที่ซุกไซ้ไปทุกซอกทุกมุมกำลังทำเขาคลั่งไม่ต่างกัน
มือขาวอยากจะยื่นไปปลดกางเกงตัวเองใจแทบขาดถ้าไม่ติดว่าคนด้านบนสั่งให้เขาอยู่เฉยๆ
เพียงเสี้ยววินาทีผ้าเนื้อบางก็กระเด็นหล่นจากเตียง
ชายหนุ่มผิวแทนกวาดเลียรอบริมฝีปากขณะจ้องมองความขาวผ่องให้เต็มตา...
มือหนาลูบไล้ขาอ่อนเปลือยเปล่า
ใจจริงเขาอยากจะสัมผัสเซฮุนให้ลึกซึ้งกว่านี้แต่คงไม่ดีถ้าแลกกับการถูกถีบยอดหน้า... เซฮุนไม่ชอบให้ใช้ปากกับตรงนั้น เขาจำได้ขึ้นใจ!
"มึงจะ...
จะทำตอนนี้จริงเหรอ" แม้จะมาไกลเกินครึ่งทางแต่เซฮุนก็ยังลังเล
เขาทั้งกลัว ทั้งกังวลและสับสนไปหมด "ถ้าชานยอลกับแบคฮยอน..."
"ช่างแม่ง! ทำไมต้องสนใจความคิดคนอื่นมากกว่าความรู้สึกของเรา"
กว่าจะรู้ตัวอีกทีจงอินก็ยัดเยียดสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในตัวเขาสำเร็จ
แน่นอนว่านี่ไม่ใช้ครั้งแรก ทว่าเซฮุนยังเป็นมือใหม่หัดขับ
แค่นิ้วยังทำเอาจุกถึงลิ้นปี่
ไม่ต้องจินตนาการถึงวัตถุที่ใหญ่กว่านี้ให้เสียเวลาก็รู้ว่าจะทรมานแค่ไหน
"อ๊ะ!
อ๊ะ... ฮ้า!"
คนตัวขาวเผยอปากรับจูบจาบจ้วงทันทีที่จงอินโน้มตัวเข้าหาอีกครั้ง
แลกลิ้นนัวเนียพร้อมกับกอดรัดร่างกายอีกคนไว้แน่น
แผ่นหลังบางแอ่นขึ้นไม่ติดเตียง
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ปลายนิ้วแข็งแรงสร้างความสุขล้นอกจนน้ำตาทะลักเบ้า
น้ำลายเหนียวหนืดถูกใช้เป็นตัวช่วยในการเบิกทาง
เซฮุนมองจงอินดูดเลียนิ้วที่เพิ่งแทรกเข้ามาในช่องทางด้านหลังของเขาอย่างไม่นึกรังเกียจ
จะเมื่อไหร่ผู้ชายคนนี้ก็สร้างความประทับใจให้เขาเสมอ...
ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนที่มันดันนิ้วเปียกชุ่มกลับเข้าไปดังเดิม
จงอินงัดสารพัดคำพูดลามกมาปลุกปลั่นอารมณ์ร่างโปร่งเพื่อเตรียมรับความเป็นเขาพร้อมกับเร่งจังหวะชักนิ้วเข้าออก
สะโพกมนลอยหวือเมื่อจู่ๆ ก็ถูกปลายลิ้นชื้นแฉะตวัดเลียรัวเร็ว
เซฮุนกำลังจะบ้า!
มันทั้งเสียวทั้งจั๊กจี้จนเขาไม่รู้จะร้องครางหรือหัวเราะก่อนดี
"พร้อมรึยังที่รัก หืม..."
"อ๊าาา!"
เซฮุนหลับหูหลับตาสาปแช่งนักบุญจอมปลอมในใจ
เขาเผลอหันหน้ามองประตูแป๊ปเดียว
ไอ้เวรที่แสร้งเป็นคนดีให้เหยื่อตายใจก็ดันทุรังฝังร่างมันเข้ามาในตัวเขาอย่างแรงจนหัวชนขอบเตียงดังปึ้ก
จงอินขบกรามแน่นขณะแช่แก่นกายค้างไว้ในช่องทางอุ่นร้อนที่กำลังตอดรัดเขาไม่ยอมหยุด
อ่า! ให้ตายเถอะ!
ใจคอเซฮุนจะแกล้งให้เขาคลั่งทั้งกลางวันกลางคืนเลยหรือไงนะ
พอขยับเดินหน้าเพิ่มความลึกอีกนิดมือเรียวก็จิกเล็บเข้ากับต้นแขนเขา
เอาคืนเหรอเซฮุน? ได้... ได้!
"..."
"อ้า!
อ๊ะ! อ๊ะ!..." เส้นผมนุ่มสลวยปลิวกระจายเต็มหมอน ร่างหนาสวนสะโพกเข้าออก
เฝ้ามองคนใต้ร่างลื่นไถลตามแรงส่งแล้วยิ่งหมั่นเขี้ยวอยากรังแกให้ร้องไม่ออกเข้าไปใหญ่
พอฟังเสียงร้องปานจะขาดใจก็ยิ่งกระตุ้นให้ความต้องการพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
จงอินไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเพราะไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
เขาแค่ควักอวัยวะสำคัญออกมาทักทายรูมเมทที่รักตามประสาคนมักง่าย
มือหนาจับเข่าคนใต้ร่างแยกออกจากกันเพื่อให้เราใกล้ชิดมากขึ้นก่อนจะโถมตัวทาบทับทั้งที่ยังเชื่อมต่อเป็นคนคนเดียว
"..."
"ฮ้า!
อ๊ะ! อ้า!" เซฮุนอ้าปากกอบโกยอากาศเข้าช่องปอด
ความรู้สึกคับแน่นแปรเปลี่ยนเป็นเสียววูบในช่องท้องและแสบจากการเสียดสีถี่กระชั้น
ลมหายใจร้อนจัดที่รินรดบริเวณซอกคอส่งผลให้ขนอ่อนลุกซู่จนต้องกัดปาก
จงอินเล่นงานเขาหนักเกินไปแล้ว!
สะโพกสอบขยับอัดกระแทกด้วยจังหวะถี่รัวพร้อมกับพรมจูบทั่วหน้าชื้นเหงื่อที่หันหนีคล้ายกำลังโกรธ
ทว่าเพียงครู่เดียวเจ้าของน้ำเสียงแหบแห้งก็ยอมแพ้แล้วคล้องคอจงอินไว้ดังเดิม
ร่างโปร่งเริ่มโยกตัวขึ้นลงสวนทางกับการเคลื่อนไหวของคนเหนือร่างพร้อมกับกัดปากกลั้นเสียงหวีดหวิวน่าอาย
"ชอบไหมเซฮุน..."
เซฮุนพยักหน้าเร็วๆ
เป็นคำตอบ ใบหน้าของจงอินที่ลอยอยู่เหนือร่างทำเขาเอาสติพร่าเลือน
เพราะมันทั้งบิดเบี้ยวและสุขสมจนน่าหมั่นไส้
มือเรียวล็อกต้นคอแกร่งให้หยุดนิ่งอยู่กับที่
ชะโงกหน้าขึ้นจุ๊บริมฝีปากหนาหนึ่งทีก่อนจะให้ความยุติธรรมกับแก้มสากทั้งสองข้างด้วยจุมพิตหวานซึ้ง
"อ้า!
อ๊ะ! อ๊ะ!" ผ้าปูที่นอนยับยู่ถูกใช้เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์
ตุ่มไตสีชมพูอ่อนมันล่อตาล่อใจซะคนหื่นกระหายทนไม่ไหวต้องตวัดลิ้นเลียดูดดูนเข้าปาก
หมุนควงเอวสอบแล้วกดสะโพกเข้าหาช่องทางหฤหรรษ์
กลิ่นตัวเซฮุนยังคงหอมสดชื่นน่าสูดดม "มันจั๊กจี้!"
"เหรอ...
จั๊กจี้เหรอ" กระซิบถามในความมืดพลางยืดตัวขึ้นนั่งชั่นเข่า
และคว้าเอวบางไว้เป็นหลัก
ระดับอารมณ์ที่ไต่สูงขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายส่งผลให้จงอินอัดกระแทกส่วนลึกล้ำเข้าหาอีกคนแบบไม่ยั้ง
ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนแต่โลดโผนจนฝ่ายรองรับถึงกับขาสั่นร้องไม่ออก
กระทั่งทุกสิ่งพุ่งทะยานถึงขีดสุด
"อ๊ะ! ฮ้า! จงอิน... อ้า!"
"อ่า...
เซฮุน" จงอินตั้งใจแช่ความเป็นชายค้างไว้
ปล่อยสายธารความรักให้หลั่งเข้าสู่ตัวคนใต้ร่างซึ่งทำท่าจะหมดแรง...
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์ฝืนทนความเจ็บปนซ่านเสียวแล้วพลิกตัวนอนคว่ำทันทีที่เขาผละออกมา
สอนไม่กี่ครั้งก็ 'เป็นงาน' เก่งจริงๆ
เสื้อผ้าไม่ใช่สิ่งจำเป็นในตอนนี้
ชายหนุ่มผิวสีแทนลุกไปยืนตรงปลายเตียงก่อนจะปลดพันธะทั้งหมดออกจากร่างกาย
จงอินอยากสัมผัสเซฮุนแบบแนบแน่นที่สุดในรอบที่สองของคืนนี้
พอเสร็จธุระน่ากวนใจเจ้าของเรือนกายกำยำก็ปีนกลับขึ้นเตียงอย่างเร็วไว
ก้นขาวๆ
กำลังเชื้อเชิญให้เขาแหวกมันออก
สารภาพตามตรงว่าคราบน้ำฉ่ำเยิ้มที่ติดอยู่ตรงปากทางทำเอาเขาใจสั่น ไหนๆ
ก็เปื้อนแล้วนี่เนอะ
ถ้าจะเอาตัวต้นเหตุไปถูไถเก็บเข้าที่เดิมก็น่าจะเป็นการรับผิดชอบที่ดี
อ้าวเฮ้ย! ถูไปถูมาทำไมจู่ๆ ดันผลุบหายเข้าไปในถ้ำซะได้ล่ะ?
"อื้อ!"
"อย่าดิ้นสิ กูพยายามช่วยอยู่" ช่วยเอาออกแล้วก็เอาเข้า
เอาเข้าแล้วก็เอาออก สักพักก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงทรงตัวไม่ไหว
สุดท้ายเลยต้องล้มตัวลงนอนทับไอ้คนตัวหอมจนมันสะดุ้งเฮือกแหกปากร้องเสียงดังรบกวนคนเมานอกห้องอีกหน
นี่ยังไม่มิดด้ามเลยนะ อดทนหน่อยสิเซฮุน
ร่างโปรงร้องครางเสียงหลงเมื่อถูกจงอินรุกรานอีกครั้ง
เซฮุนเอี้ยวตัวหนีสัมผัสวาบหวามที่ไล่จากเอวขึ้นมาถึงหัวไหล่ เขาถูกจงอิน
'กด' จนขยับไปไหนไม่ได้นอกจากแหงนหน้ารับจูบเพียงอย่างเดียว
ทว่าเสียงกระซิบแผ่วเบากลับทำให้อ้าปากค้างคล้ายมีปุ่มหยุดเวลา ]
"กูก็รักมึงเหมือนกันเซฮุน รักมาก่อนที่มึงจะรักกูแน่นอน"
กลับไปเม้นท์หน้าบทความเป็นกำลังใจด้วยนะคะ

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น