วันเสาร์ที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

IS THIS LOVE" | KAIHUN Chapter 8





"กูจำเป็นต้องทำเพราะกลัวว่าเพื่อนมึง..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายกลับเข้าไปในลำคอเมื่ออวัยวะการมองเห็นจับภาพสิ่งมีชีวิตในเงามืดซึ่งกำลังคลานเข่าเข้าหาได้ แรงยวบของเตียงคืออีกเครื่องยืนยันให้เซฮุนมั่นใจว่าจงอินไม่ได้รังเกียจหรือรู้สึกไม่ดี ตรงกันข้ามริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มราวกับมีความสุขด้วยซ้ำ

ท่อนขายาวภายใต้กางเกงนอนผ้าฝ้ายอ้าออกจากกันโดยอัตโนมัติ ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้ร่างโปร่งรู้ว่ากว้างเท่าไหร่จงอินถึงจะแทรกตัวเข้ามาได้อย่างพอดิบพอดี คนที่ยิ้มทั้งน้ำตายกแขนสองข้างขึ้นโอบรอบลำคอหนาก่อนจะเอียงหน้ารับสัมผัสอ่อนโยนที่ร้อนแรงเรียกเหงื่อได้พร้อมกัน

เซฮุนหลงรักริมฝีปากหนานุ่มที่บดเบียดเข้าหา หลงรักน้ำหนักตัวหนักอึ้งที่ทาบทับแทบทั้งตัว หลงรักเสียงครางเครือในลำคอ หลงรักฝ่ามือหนาซึ่งกำลังลูบไล้หน้าอกแบนราบ หลงรักปลายลิ้นเปียกชื้นที่ทำเขาเสียวไส้ได้ทุกการเคลื่อนไหว และสุดท้ายที่เขาหลงรักหัวปักหัวปำคือความแข็งขืนที่แสดงถึงความต้องการของคนเหนือร่างอย่างชัดเจน

"ถ้ากลัวพวกขี้เมาจะได้ยินก็อย่าร้องเสียงดัง" จงอินกระซิบเสียงเบาข้างกกหูหอมกรุ่นก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นยาวลงมาถึงลำคอขาวผ่อง เขารู้ว่าเซฮุนชอบความมืดและการสนทนาระหว่างทำรัก เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เอาใจคนที่นอนตัวอ่อนตาปรืออยู่ใต้ร่างด้วยการสนองให้เต็มสูบ

"จูบปิดปากกูไว้สิ... โอ๊ย!" เซฮุนเผลอร้องเสียงดังเพราะจงอินกัดเนื้อเขาแรงไปหน่อย ทว่าคนตัวขาวก็ยิ่งเชิดใบหน้าขึ้นเพื่อเปิดพื้นที่ตรงต้นคอให้ฟันคมครูดผ่านแล้วดูดดุนด้วยริมฝีปากสีน้ำผึ้งซ้ำไปซ้ำมาจนกว่ารอยเก่าจะถูกแทนที่ 

รับรองว่าถ้าชานยอลไม่ใช่เพื่อนสนิทของคนที่เขาห่วงความรู้สึก เขาจะลากตัวไอ้หูกางใส่เหล็กดัดฟันนั่นไปกระทืบมุมตึกให้ไส้แตก!

"..."

"เบาๆ หน่อย" เซฮุนอดยิ้มกว้างไม่ได้เมื่อชายหนุ่มที่แทบจะกลมกลืนกับความมืดมิดหยิบมือทั้งสองข้างของเขาไปจูบเอาใจก่อนจะเขยิบสูงขึ้นมาถึงท้องแขนด้านในแล้วดูดเข้าไปในช่องปากร้อนผ่าวจนมีเสียงดังเป๊าะของลม

"บังเอิญเป็นคนหัวรุนแรง..."

ร่างโปร่งบิดเร่าเด้งตัวขึ้นกลางอากาศเมื่อจงอินถลกชายเสื้อยืดที่เขาชอบใส่นอนไปกองชิดต้นคอ เราเสียเวลาสบตากันครู่หนึ่งก่อนคนด้านบนจะโน้มใบหน้าลงมาสัมผัสยอดอกสีอ่อนด้วยปลายลิ้นสลับกับริมฝีปากร้ายกาจ 

ตั้งแต่ครั้งแรกที่มีอะไรกันจงอินก็ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองมีหน้าอกนุ่มหยุ่นเหมือนผู้หญิง ทั้งที่ความจริงมันแบนราบไม่ต่างจากอีกฝ่าย บางทีเขาก็สงสัยว่าที่มันขยำขยี้แถมอ้าปากกินเข้าไปเนี่ยอร่อยมากนักใช่ไหม

ถ้าดูจากสีหน้าเคลิบเคลิ้มชวนฝันอย่างที่กำลังเป็นอยู่ก็น่าจะใช่...

"ทำไมตัวมึงหอมจังวะ" เซฮุนไม่ถือว่าเป็นคำชม น้ำเสียงหอบกระเส่าและปลายจมูกทู่ที่ซุกไซ้ไปทุกซอกทุกมุมกำลังทำเขาคลั่งไม่ต่างกัน มือขาวอยากจะยื่นไปปลดกางเกงตัวเองใจแทบขาดถ้าไม่ติดว่าคนด้านบนสั่งให้เขาอยู่เฉยๆ 

เพียงเสี้ยววินาทีผ้าเนื้อบางก็กระเด็นหล่นจากเตียง ชายหนุ่มผิวแทนกวาดเลียรอบริมฝีปากขณะจ้องมองความขาวผ่องให้เต็มตา... มือหนาลูบไล้ขาอ่อนเปลือยเปล่า ใจจริงเขาอยากจะสัมผัสเซฮุนให้ลึกซึ้งกว่านี้แต่คงไม่ดีถ้าแลกกับการถูกถีบยอดหน้า... เซฮุนไม่ชอบให้ใช้ปากกับตรงนั้น เขาจำได้ขึ้นใจ! 

"มึงจะ... จะทำตอนนี้จริงเหรอ" แม้จะมาไกลเกินครึ่งทางแต่เซฮุนก็ยังลังเล เขาทั้งกลัว ทั้งกังวลและสับสนไปหมด "ถ้าชานยอลกับแบคฮยอน..."

"ช่างแม่ง! ทำไมต้องสนใจความคิดคนอื่นมากกว่าความรู้สึกของเรา"

กว่าจะรู้ตัวอีกทีจงอินก็ยัดเยียดสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในตัวเขาสำเร็จ แน่นอนว่านี่ไม่ใช้ครั้งแรก ทว่าเซฮุนยังเป็นมือใหม่หัดขับ แค่นิ้วยังทำเอาจุกถึงลิ้นปี่ ไม่ต้องจินตนาการถึงวัตถุที่ใหญ่กว่านี้ให้เสียเวลาก็รู้ว่าจะทรมานแค่ไหน 

"อ๊ะ! อ๊ะ... ฮ้า!" คนตัวขาวเผยอปากรับจูบจาบจ้วงทันทีที่จงอินโน้มตัวเข้าหาอีกครั้ง แลกลิ้นนัวเนียพร้อมกับกอดรัดร่างกายอีกคนไว้แน่น แผ่นหลังบางแอ่นขึ้นไม่ติดเตียง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ปลายนิ้วแข็งแรงสร้างความสุขล้นอกจนน้ำตาทะลักเบ้า

น้ำลายเหนียวหนืดถูกใช้เป็นตัวช่วยในการเบิกทาง เซฮุนมองจงอินดูดเลียนิ้วที่เพิ่งแทรกเข้ามาในช่องทางด้านหลังของเขาอย่างไม่นึกรังเกียจ จะเมื่อไหร่ผู้ชายคนนี้ก็สร้างความประทับใจให้เขาเสมอ... ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนที่มันดันนิ้วเปียกชุ่มกลับเข้าไปดังเดิม

จงอินงัดสารพัดคำพูดลามกมาปลุกปลั่นอารมณ์ร่างโปร่งเพื่อเตรียมรับความเป็นเขาพร้อมกับเร่งจังหวะชักนิ้วเข้าออก สะโพกมนลอยหวือเมื่อจู่ๆ ก็ถูกปลายลิ้นชื้นแฉะตวัดเลียรัวเร็ว เซฮุนกำลังจะบ้า! มันทั้งเสียวทั้งจั๊กจี้จนเขาไม่รู้จะร้องครางหรือหัวเราะก่อนดี

"พร้อมรึยังที่รัก หืม..." 

"อ๊าาา!" เซฮุนหลับหูหลับตาสาปแช่งนักบุญจอมปลอมในใจ เขาเผลอหันหน้ามองประตูแป๊ปเดียว ไอ้เวรที่แสร้งเป็นคนดีให้เหยื่อตายใจก็ดันทุรังฝังร่างมันเข้ามาในตัวเขาอย่างแรงจนหัวชนขอบเตียงดังปึ้ก

จงอินขบกรามแน่นขณะแช่แก่นกายค้างไว้ในช่องทางอุ่นร้อนที่กำลังตอดรัดเขาไม่ยอมหยุด อ่า! ให้ตายเถอะ! ใจคอเซฮุนจะแกล้งให้เขาคลั่งทั้งกลางวันกลางคืนเลยหรือไงนะ พอขยับเดินหน้าเพิ่มความลึกอีกนิดมือเรียวก็จิกเล็บเข้ากับต้นแขนเขา

เอาคืนเหรอเซฮุน? ได้... ได้!

"..."

"อ้า! อ๊ะ! อ๊ะ!..." เส้นผมนุ่มสลวยปลิวกระจายเต็มหมอน ร่างหนาสวนสะโพกเข้าออก เฝ้ามองคนใต้ร่างลื่นไถลตามแรงส่งแล้วยิ่งหมั่นเขี้ยวอยากรังแกให้ร้องไม่ออกเข้าไปใหญ่ พอฟังเสียงร้องปานจะขาดใจก็ยิ่งกระตุ้นให้ความต้องการพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ 

จงอินไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเพราะไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาแค่ควักอวัยวะสำคัญออกมาทักทายรูมเมทที่รักตามประสาคนมักง่าย มือหนาจับเข่าคนใต้ร่างแยกออกจากกันเพื่อให้เราใกล้ชิดมากขึ้นก่อนจะโถมตัวทาบทับทั้งที่ยังเชื่อมต่อเป็นคนคนเดียว

"..."

"ฮ้า! อ๊ะ! อ้า!" เซฮุนอ้าปากกอบโกยอากาศเข้าช่องปอด ความรู้สึกคับแน่นแปรเปลี่ยนเป็นเสียววูบในช่องท้องและแสบจากการเสียดสีถี่กระชั้น ลมหายใจร้อนจัดที่รินรดบริเวณซอกคอส่งผลให้ขนอ่อนลุกซู่จนต้องกัดปาก จงอินเล่นงานเขาหนักเกินไปแล้ว!

สะโพกสอบขยับอัดกระแทกด้วยจังหวะถี่รัวพร้อมกับพรมจูบทั่วหน้าชื้นเหงื่อที่หันหนีคล้ายกำลังโกรธ ทว่าเพียงครู่เดียวเจ้าของน้ำเสียงแหบแห้งก็ยอมแพ้แล้วคล้องคอจงอินไว้ดังเดิม ร่างโปร่งเริ่มโยกตัวขึ้นลงสวนทางกับการเคลื่อนไหวของคนเหนือร่างพร้อมกับกัดปากกลั้นเสียงหวีดหวิวน่าอาย

"ชอบไหมเซฮุน..."

เซฮุนพยักหน้าเร็วๆ เป็นคำตอบ ใบหน้าของจงอินที่ลอยอยู่เหนือร่างทำเขาเอาสติพร่าเลือน เพราะมันทั้งบิดเบี้ยวและสุขสมจนน่าหมั่นไส้ มือเรียวล็อกต้นคอแกร่งให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ ชะโงกหน้าขึ้นจุ๊บริมฝีปากหนาหนึ่งทีก่อนจะให้ความยุติธรรมกับแก้มสากทั้งสองข้างด้วยจุมพิตหวานซึ้ง 

"อ้า! อ๊ะ! อ๊ะ!" ผ้าปูที่นอนยับยู่ถูกใช้เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ ตุ่มไตสีชมพูอ่อนมันล่อตาล่อใจซะคนหื่นกระหายทนไม่ไหวต้องตวัดลิ้นเลียดูดดูนเข้าปาก หมุนควงเอวสอบแล้วกดสะโพกเข้าหาช่องทางหฤหรรษ์ กลิ่นตัวเซฮุนยังคงหอมสดชื่นน่าสูดดม "มันจั๊กจี้!" 

"เหรอ... จั๊กจี้เหรอ" กระซิบถามในความมืดพลางยืดตัวขึ้นนั่งชั่นเข่า และคว้าเอวบางไว้เป็นหลัก ระดับอารมณ์ที่ไต่สูงขึ้นตามอุณหภูมิร่างกายส่งผลให้จงอินอัดกระแทกส่วนลึกล้ำเข้าหาอีกคนแบบไม่ยั้ง ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนแต่โลดโผนจนฝ่ายรองรับถึงกับขาสั่นร้องไม่ออก กระทั่งทุกสิ่งพุ่งทะยานถึงขีดสุด

"อ๊ะ! ฮ้า! จงอิน... อ้า!"

"อ่า... เซฮุน" จงอินตั้งใจแช่ความเป็นชายค้างไว้ ปล่อยสายธารความรักให้หลั่งเข้าสู่ตัวคนใต้ร่างซึ่งทำท่าจะหมดแรง... แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์ฝืนทนความเจ็บปนซ่านเสียวแล้วพลิกตัวนอนคว่ำทันทีที่เขาผละออกมา

สอนไม่กี่ครั้งก็ 'เป็นงาน' เก่งจริงๆ 

เสื้อผ้าไม่ใช่สิ่งจำเป็นในตอนนี้ ชายหนุ่มผิวสีแทนลุกไปยืนตรงปลายเตียงก่อนจะปลดพันธะทั้งหมดออกจากร่างกาย จงอินอยากสัมผัสเซฮุนแบบแนบแน่นที่สุดในรอบที่สองของคืนนี้ พอเสร็จธุระน่ากวนใจเจ้าของเรือนกายกำยำก็ปีนกลับขึ้นเตียงอย่างเร็วไว

ก้นขาวๆ กำลังเชื้อเชิญให้เขาแหวกมันออก สารภาพตามตรงว่าคราบน้ำฉ่ำเยิ้มที่ติดอยู่ตรงปากทางทำเอาเขาใจสั่น ไหนๆ ก็เปื้อนแล้วนี่เนอะ ถ้าจะเอาตัวต้นเหตุไปถูไถเก็บเข้าที่เดิมก็น่าจะเป็นการรับผิดชอบที่ดี 

อ้าวเฮ้ย! ถูไปถูมาทำไมจู่ๆ ดันผลุบหายเข้าไปในถ้ำซะได้ล่ะ?

"อื้อ!" 

"อย่าดิ้นสิ กูพยายามช่วยอยู่" ช่วยเอาออกแล้วก็เอาเข้า เอาเข้าแล้วก็เอาออก สักพักก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงทรงตัวไม่ไหว สุดท้ายเลยต้องล้มตัวลงนอนทับไอ้คนตัวหอมจนมันสะดุ้งเฮือกแหกปากร้องเสียงดังรบกวนคนเมานอกห้องอีกหน นี่ยังไม่มิดด้ามเลยนะ อดทนหน่อยสิเซฮุน


ร่างโปรงร้องครางเสียงหลงเมื่อถูกจงอินรุกรานอีกครั้ง เซฮุนเอี้ยวตัวหนีสัมผัสวาบหวามที่ไล่จากเอวขึ้นมาถึงหัวไหล่ เขาถูกจงอิน 'กด' จนขยับไปไหนไม่ได้นอกจากแหงนหน้ารับจูบเพียงอย่างเดียว ทว่าเสียงกระซิบแผ่วเบากลับทำให้อ้าปากค้างคล้ายมีปุ่มหยุดเวลา ] 

"กูก็รักมึงเหมือนกันเซฮุน รักมาก่อนที่มึงจะรักกูแน่นอน" 


กลับไปเม้นท์หน้าบทความเป็นกำลังใจด้วยนะคะ


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น